tag:blogger.com,1999:blog-31877839097588895582011-06-28T16:14:34.089-07:00Nevisan is a journal about the Litrature.and spicial poetry,short story and fiction.art critic. it issued Mostafa shafafi Iranians poet and writer.he is during his was and still is teaching art critic.in London.ukشفافیhttp://www.blogger.com/profile/11091792325333104419noreply@blogger.comBlogger21100tag:blogger.com,1999:blog-3187783909758889558.post-49707575564902784562011-06-10T13:39:00.000-07:002011-06-28T16:14:34.118-07:00هر چه به خود وعده می دهم که تنبلی بس است.سری به این سایت ها می زنم .می بینم که خوشبختانه پر کار اند. ومرتب خبر می دهند ومطلب های (داغ!!؟) می نویسند.که قابل خواندن است وبحث بر انگیز. خوب پس من چرا این بلاگ را تنها وساکت گذاشته ام؟ که دیگر کسی سری به آن نمی زند.<br />نخست بگویم .اگر به قول ادیبان از سرنوشت این "نویسان" اگر قصه ساز کنم سر به کتاب ها که نه! اقلاً دفتر ها خواهد کشید.<br />چیزی در حدود سال دوهزار فرنگی بود وسالهای هشتاد وچند ایرانی .<br />بیماری مهلک "کبد" مرا گرفت. وقبضه کرد وخانه نشین . یک باره شدم یک صد وبیست کیلو ودیگر حرکتیم ممکن نبود . پزشکان گفتند . دیگر کار تمام است. ایشان در حال مرگ اند( یعنی بنده! حاضر! که هنوزم به شکرانه می نویسم !!)با قدرت تمام با شکری که سعدی گفت : وعده ای -تنها-از پرستندگانت شکور هستند {فقط}!)قرینم باد.<br />یک بیمارستان با چندین متخصص عالی رتبه گفتند . بی نیاز به جراحی می شود ترمیمش کرد. کبد را می گفت که قرار است قرصی از آمریکا وارد چرخه ی داروئی این کشور شود. وسپس برای ایشان نسخه کنیم وایشان هم با آن قرص ها آن کبد را تاب بیاورد تا آخر عمر. یعنی یک زندگانی ده درسدی(صدی)!!؟<br />که چون منی هر گز طالب اش نبوده بوده ام !!؟ وهمه ی عمر یا همه یا هیچ زندگی کرده ام. بهترین هارا در انتخاب داشتم. از آن چه به دست وخواست من بوده . واکر تونسته ام چنان که خواسته ام ساخته ام .وهمه بهترین بوده اند وبس.هیچ گاه به کم قانع نبوده ام .بویژه در زیبائی که نهایت- جو بوده وهستم.<br /><br /><br /><div align="right">این سایت واره سرنوشت کابوسی بدی را گذراند از آغازش با بیماری مهلکی که گفتم شروع شد ومن دو بار مجبور به "ترانس پلانت" کبد شدم. ومجبور به دو-سه سال اقامت در بیمارستان وتبعاتش.( آخرین زخم هائی که به دلیل عفونت وشرایط نامتناسب بدن من خوب نمی شدند . وماه ها باید هر روز پانسمان می شدم .گاهی در حین پانسمان ها امعا وحشایم را می دیدم.آنقدر که زخم عمیق بودند!!؟ نه عمیق تر از اکنون!!؟)</div><br /><br /><div align="right">از این سایت می گفتم که در اغاز به دوستی (که می پنداشتیم دوست است!!؟) سپردیم وکلی مارا چزانید وبردار کرد وآخرش به هیچ. وبعد به نادان ویا کم دانی دیگر که می خواست تجربه هایش را با وقت وپول من بیازماید. از آغاز همه چیز دان بود وبعد اعتراف کرد که خودش هم آموزش می دیده .منتها با خرج وبرج بنده که ....؟</div><br /><br /><div align="right">اثرات خرابکاری این خواجه ی کم دانش را در صفحه ی نخست (نویسان)می بینید. (هنوز معرفی عنوان ها را به فارسی نداریم. ونمی دانیم چکارش کنیم. از حضرت نادانشان پرسیدم گفتند .من هم نمی دانم!! کاش می شد اسمش را بیاورم . اما بچه ی مودبی است حیف!!؟ کمی دروغ می گوید وبس.</div><br /><br /><div align="right">در نهایت با تجسس خود پی بردم که همه ی این کارهارا خودم با اندکی وقت واز روی خود سازمان های سفارشی بگیرم وحتا از خدمات مجانی اشان استفاده کنم. </div><br /><br /><div align="right">ایشان هم نوشش باد! اگر چه ساعتی 6 پاوند هم چیزی نبود . او هم دانشجو بود ونیازمند. حلالش</div><br /><br /><div align="right"></div><br /><br /><div align="right">حالا آمده ام از این سایت ستم کشیده کار بکشم . البته با کمک دوستانی که شما باشید.</div><br /><br /><div align="right">راستی یادم رفت. بنویسم .چندین بار از دوستان کهنه کار وهمکاران قدیمی خواستم بیایند وراه اش بیاندازند وکار کنند .نکردند . یا شاید سایت خودشان مهم تر بود ؟ که بود؟</div><br /><br /><div align="right"></div><br /><br /><div align="right">باری این همه شرح مصائب گفتم که بگویم دوباره می خواهم بنویسم وباز به فطرتم برگردم وخاموشی را خطا بنامم.</div><br /><br /><div align="right">غرض نقشی است کز ما باز ماند</div><br /><br /><div align="right">که هستی را نمی بینم بقائی</div><br /><br /><div align="right"></div><br /><br /><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3187783909758889558-4970757556490278456?l=nevisaan.blogspot.com' alt='' /></div>شفافیhttp://www.blogger.com/profile/11091792325333104419noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3187783909758889558.post-87230226483637146672007-11-20T19:26:00.000-08:002007-12-03T12:04:39.270-08:00<div align="right"><span style="font-size:180%;">گاهی در پستوی خیال</span><br /><br /><STYLE TYPE="text/css"><br /><!-- /* $WEFT -- Created by: Kasra (kasrap@gmail.com) on 15/07/2005 -- */<br /> @font-face {<br /> font-family: Kunstler Script;<br /> font-style: normal;<br /> font-weight: 700;<br /> src: url(http://www.saamtheatregroup.com/BLOTUS0.eot);<br /> }<br />--><br /></STYLE><br />یک چند در باورمن می گردی ،<br />سو به سو<br />پستو به پستو<br />وچندی در باور ارواح غریب وسرگردان ،<br />چندی دگر به قامت عصیان وتنفر،<br />این گاه نیز به قامت ترسی،<br />برآمده از تاریکی .<br />از آن گاه<br />که هنوز از گمرگاه مردی برنیامده بودم ،<br />که با شبنم وضو می گرفت<br />تا به قد قامت ِکوه<br />در شکوه شمعدانی ها سجده کند.<br />آمدم اما ،<br />که هستی را تنها تماشاگری ،مبهوت ،<br />نمانم ،<br />آمدم که اگرشده به خراش ناخنی ،چهره ی این سختی را ردی بگذارم که زهر را از رگانش جاری کنم.<br />راه درازی آمده ام تا تو<br />تا طول وعرض جغرافیایی ناممکن<br />که درکابوس هم نمی گنجد .<br />آه،<br />دریغ دریغ<br />چقدر از این وازه ی دریغ نفرت دارم ،<br />که<br />همیشه شانه به شانه کلام می آید ،<br />تااز آه واژه ای پرمعنا بسازد<br />وتجلی کند معنا را درپیکر یک تماشا<br />چرا که این دریغ کوله بار حسرتم بود از زهدان ،<br />تا دامان<br />واز دامان تا خیابان .<br />دو چشم دریده در همیشه های کابوسی من<br />چاک چاک می شود.<br />وتکه ای از تنی مثله ،درمنظرم<br />پرچم کفتاران می شود<br />خواب یا بیدار<br />درپس نگاهی جادوئی به چنبر افسونی هزار ساله گرفتارم<br />نه شهریاری بودم ،<br />که پتیاره ای جادویم کن<br />ونه شهسواری ،<br />که به افسون دشمنان به باروئیم برکشند.<br />اما هر صبح درآینه ،<br /><br />با تُف- زهر جادوانه عفریتگان کابوس دیشبه<br />چهره می شویم .<br />اصلا ،حالی به حالی نمی شوم<br />وبر سفره ام جز شرنگ نیست<br />زهر چشیده ،<br />خواب زده<br />خراب می شوم<br />در آنسوی خاطرات<br />سرنوشتم را کسی رقم نزد<br />جز خودم<br />که زندگی ام با موسیقای عبوس نت های یکسانی شکل گرفت<br />و راهی به راحتم نداشت<br />تا<br />هر روز را با تهّوع ِشب پیشین به آبریزگاه نسپارم .<br />کابوس های زنده از من دست نمی دارند و<br />تا شب ازکلامم زهر می ریزد.<br />و<br />سرپناهی برای ماندن نمی یابم ،<br />غربتم ،حتا<br />در رگ وطن هم می گردد .<br />به هیچ خدائی بسته نبوده ام<br />ونه هیچ ناخدائی که آستینم را بگیرد،<br />تا از این لجّه ی لجن<br />برهاندم .<br />شب دریائی ام را دیگر به این کویر<br />راهی نیست<br />آغشته ام به زهر دانستن ،<br />ونتوانستن<br />چرا نمی گذری از من ؟<br />چرا دریائی وبا من چنین خشک ؟<br />بریده از توفان ،تکیده از هر چه لرزش وتوان به توان .<br />به ساحل امنی که تو می نمودی ام،<br />فرود آمده ام<br />تو اما می دانی که هیچ وعده ای وفا نمی کند ،<br />هر گز<br />این درسرشت تاریخی وعده ها تنیده شده است.<br /><br />تو نیز<br />اما دریغ !<br />خسته از این خشک سالی که زبانم را گرفته<br />نه توان رفتن داری ،<br />نه روی ماندنت ، با من<br />بیا باهم مثل من باشیم ،<br />در دوتن ،<br />بیا محض خدا به هم دروغ نگوئیم.<br />با هم به مسلخ این عشق بی دریغ برویم .<br />وهزار دریغا تر دریغ،<br />از آن سرناشناسی ،<br />که عشق می طلبید .<br />وبودیم ،<br />مگر نه ؟<br />اما دریغا که می بینم ،<br />این روزها<br />تنها عقل سلیم فرمان به سامانمان گرفته<br />در انتهای این راه<br />پر آه<br />وراهبان رفتارهایمان ،<br />همان حساب و همان کتاب است<br />پس بیا به خاطر عقل نورسیده وعشق دیرینه<br />همدیگر رادریک سلاخ خانه ملاقات کنیم<br />وهمدیگر را پس از یک هماغوشی داغ<br />گوش تا گوش<br />سر ببریم .<br /><br /><br /><br />لندن سپتامبر 2007<br /><br />.<br /><br /><br />: </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3187783909758889558-8723022648363714667?l=nevisaan.blogspot.com' alt='' /></div>شفافیhttp://www.blogger.com/profile/11091792325333104419noreply@blogger.com0